TRZY

 (perspektywa Andrewa)

Nie wiem, czy Amelia, się na mnie obraziła, ale od godziny nie wychodzi ze swojego przedziału. Zazwyczaj, gdy jedziemy autokarem, to moja podopieczna albo słucha muzyki albo po kilkunastu minutach siedzenia przed komputerem idzie do mnie i gadamy na różne tematy. Z ciekawości podszedłem do plastikowych drzwi, by sprawdzić czy nie ma muzyki włączonej, ale nie. Cisza. Postanowiłem zapukać i sprawdzić co robi. To zrobiłem. Otworzyłem drzwi i zobaczyłem, jak Am, bazgroli coś zawzięcie na ręce. Podszedłem do niej, i nawet nie próbujcie sobie wyobrażać moją minę gdy zobaczyłem co!

Harry – loczki, Niall – blondyn, Liam – śliczne ciemne oczy, Louis – jasne, Zayn – czarne włosy

Zauważyła mnie dopiero gdy zacząłem się śmiać.

-Co tu robisz? Pukałeś?

-Tak, ale ty byłaś zbyt zajęta i nie usłyszałaś! - znowu zaczem się śmiać

-Jesteś chamski. Zapisuje sobie ich imiona, żeby nie popełnić faux pass!

-Nie z tego się śmieje! Przy Liamie napisałaś śliczne ciemne oczy. - pokazałem na jej dłoń a ona ją pośpiesznie zakryła.

-Idź już stąd! - mruknęła

-Oj nie złość się tak. Słuchałaś jakiś ich piosenek? - zmieniłem temat, żeby nie czuła się już urażona

-Jednej. Tej najpopularniejszej. What makes you beautiful.

-Pamiętasz. - uśmiechnąłem się

-Mam to napisane na ekranie. - wskazała na laptopa Oboje zaczęliśmy się śmiać. Amelia zaproponowała mi, żebym został a ja ucieszyłem się, że nic się nie zmieniło. Nie chciałem samotnie spędzać tych trzynastu godzin podróży. Mieliśmy lecieć samolotem, ale Am, bardzo się boi A przecież będzie musiała lecieć już za dwa dni, do Angli. Po miłej pogawędce, moja podopieczna wyciągnęła ze swojej walizki butelkę. Po marudziłem trochę, że będzie śpiewać na kacu, żeby ukryć, że miałem dużą ochotę na alkohol. Od wieków (no dobra od tygodnia) nie miałem go w ustach. Szybko opróżniliśmy butelkę (ale to Amy wypiła jej więcej) i zacząłem się naprawdę martwić o to, że będzie śpiewała pijana.

-Mamy butelkę to możymy zagrać. - powiedziała niewyraźnie, ale zrozumiałem o co jej chodzi

-Nie da się grać w butelkę w dwójkę. - zauważyłem

-No to bez butelki.

-Połóż się lepiej i śpij. Już jest dwunasta a jutro koncert. I to jeszcze ostatni z trasy.

-Ja chcę grać! - zaprotestowała.

-No dobra. Ale tylko chwilkę. Zaczynaj. Pytanie czy wyzwanie?

-Hmm pytanie.

-Czy ja wyglądam jak gej? - zapytałem, gdy przypomniałem sobie naszą rozmowę w garderobie.

-Nie. No co ty. - machnęła ręką

-No bo w garderobie tak zasugerowałaś.

-A tam, jedno myślę drugie mówię trzecie robię. To teraz ty!

Wybrałem wyzwanie. Kazała mi zjeść pomarańczę, której nienawidzę. Przejadłem się jej gdy byłem mały i gdy musiałem ją skonsumować aż mi się rzygać zachciało. Gdy przyszła jej kolej wybrała ponownie pytanie. A to które jej zadałem, nie wiem skąd mi przyszło do głowy. Po prostu strasznie chciałem znać na nie odpowiedź.

 -Podobam ci się?

(perspektywa Amelii)

Nie byłam na tyle pijana, żeby nie rozumieć co Andrew do mnie powiedział. Zatkało mnie, bo szczerze mówiąc nie znałam na to pytanie odpowiedzi. Nigdy go sobie nie zadawałam. Popatrzyłam dokładnie na jego twarz. Miał ładne rysy twarzy, brązowe oczy i ciemne włosy.

-No tak. - wydukałam. On uśmiechnął się lekko. Ponownie wybrał wyzwanie a ja wpadłam na szalony pomysł.

-Pocałuj mnie.

-Ale aaa no Am, ja mam przecież żonę... - zaczął się wykręcać

-No dalej to przecież tylko gra. Nie takie rzeczy się robi grając w butelkę. - uśmiechnęłam się na myśl dnia, w którym grałam w tą grę z Kate i musiałam krzyknąć do ludzi na ulicy, że mam hemoroidy. Ona zaś musiała się zapytać czy nie ma ktoś papieru toaletowego bo jej się skończył. Zaczęłam się śmiać, a Andrew chciał wyjść, bo pewnie myślał, że mi się coś majaczy. Chwyciłam go za rękę, by go zatrzymać. Szepnęłam cicho „Stój” zanim nasze wargi się spotkały. Na dworze padał deszcz, a stuk i szum idealnie komponował się z harmonią naszego pocałunku. Nie, żebym całowała się po raz pierwszy ….. no dobra. To był mój pierwszy pocałunek. I ciesze się, że odbył się tam, wtedy i z nim. Gdy oderwaliśmy się od siebie on popatrzył mi prosto w oczy a potem wyszedł z pokoju.

Usiadł na swoim łóżku i patrzył smętnie w okno.

-Jesteś zły? - szepnęłam obejmując go lekko. Nie odpowiedział. - Zapomnij.

-Kiedy ja nie mogę! - wyszarpał się z moich objęć. - Jesteśmy z Marią razem od dziesięciu lat! A ja zachowałem się jak jakiś ostatni dupek.

-Nie musi o niczym wiedzieć.

-Nie będę już umiał spojrzeć jej w oczy.

-Oj gadasz jak w tych debilnych serialach obyczajowych typu Mody na sukces. No a tamto... to przecież tylko gra – przekonywałam

-Ale dla mnie nie! Jezu...czy można kochać dwie kobiety jednocześnie?

-Jeśli to czujesz to pewnie tak.

-A co jeśli jesteś tylko zauroczeniem które minie? Spaprze sobie tylko życie a ty będziesz tylko chwilowo …

-Przecież nie musisz się rozwodzić.

-Ale chce być szczery wobec Marii. A ty idź już do swojego pokoju. Późno już.

Przybliżyłam się do niego i pocałowałam delikatnie w kącik ust ale on nic na to nie zrobił więc wróciłam do pokoju i włączyłam sobie One Direction. Wpatrywałam się w jadące za mną autobusy zresztą ekipy puki nie zasnęłam.

(perspektywa Kasi)

Nie wiem, co się z nią działo, że się tak zachowywała ale chyba musiała wczoraj się nieźle upić. Patrzyła nie widzącym i pustym wzrokiem na widownie i dziwnie się ruszała. Myliła słowa i gubiła rytm. Ale fani klaskali. No i cóż to jest to co ma na ręce. Ma ją całą po bazgraną! Gdy po długim aplauzie wreszcie zeszła ze sceny spytałam jej się co się stało, ale zanim do niej doszłam napadło ją grono paparazzich.

-Czy spożywałaś alkohol przed występem? - spytała reporterka przykładając jej mikrofon bliżej ust

-Nie wasza sprawa!

-A co to za znaki masz na ręce?

-Harry, Liam, Louis, Zayn Niall, Harry, Liam, Louis, Zayn Niall …. - i zaczęła odchodzić od reporterów

-Czy planujesz występ wspólnie z One Direction?

-A tam chuj wam w dupę jadę do Anglii!

---------------

I jak? :d

Skrobnij komenta!

Sorka, że nie ma 1D, bo już się dopominacie, ale już w czwrtej części się pojawią!